ميلاد مسعود امام حسين ،حضرت سجاد و حضرت ابالفضل صلوات الله علیهم اجمعین را به امام زمان صلوات الله عليه و همه دوستداران اهل بيت تبريك مي گم.

پيامبر صلي الله فرمودند:خدا دوست دارد هر كه حسين عليه السلام را دوست بدارد.

معصوم عليه السلام فرمود :همه ما كشتي نجاتيم و كشتي حسين سريعتر و همه ما

درب بهشتيم و درب حسين وسيعتر است.

اما اعتراف دانشمند بزرگ اهل سنت در مورد صحيفه سجاديه را بخوانيد:

روزي مرحوم علامۀمرعشي نجفي رضوان الله تعالي عليه  كتاب صحيفۀسجاديه را براي مفتي بزرگ اهل سنت شيخ طنطاوي جوهري صاحب تفسير معروف«الجواهر» در مصر فرستادند اين دانشمند بزرگ اهل سنت درباره اين كتاب مدحي كامل و تمجيد و ثنائي كم نظير  درباره اين كتاب نوشت تا انجا كه اقرار كرد:اين از بدبختي است كه ما تاكنون بر اين اثر گرانبهاي جاويد  از ميراثهاي نبوت و اهل بيت دست نيافته بوديم . و من هرچه در ان مينگرم آن را فوق كلام مخلوق و دون كلام خالق مي يابم  »

بچه شيعه ها نكنه شما بدبختر از اهل سنت باشيد بخاطر بي توجهي به صحيفه سجاديه!!!

و اما در مورد جوانمرد بي نظير تاريخ آموزگار عشق و وفا و ادب حضرت اباافضل عليه السلام:

يه اهل دلي نقل ميكرد ميفرمود يه ترك معتادي از تبريز رفت كربلا  براي زيارت وارد صحن حضرت ابالفضل عليه السلام كه شد به حضرت با لهجه تركي خودش يه جمله گفت قريب اين مضامين كه يا ابا الفضل يه گوشه چشمي به من بنداز يا اينكه اين حاجت مرا بده .ميگفت از حرم كه اومدم بيرون ديگه به چائي هم ميل نداشتم  و ديگه از اعتياد در من خبري نبود!!!

 تو حید و حيات عارفانه امام على علیه السلام (مقاله اي از آيت الله جوادي آملي)

 حقيقت حيات

 حقيقت حيات، به معرفت توحيد است. على (ع) درباره حيات مى‏فرمايد: «التوحيد حياة النفس»(1) (زنده بودن جان آدمى، به توحيد الهى است). موحد زنده است و غيرموحد مرده. كسى كه توحيد متكلمانه و حكيمانه دارد، زندگى‏اش نيز متكلمانه و حكيمانه است و اگر توحيدش عارفانه بود، از حياتى عارفانه برخوردار است. تفاوت حيات‏ها، به تفاوت معرفت‏ها است.

زندگى حكيمانه و متكلمانه از مدار مفهوم نمى‏گذرد. زيرا حكيم يا متكلم، هر برهانى بر توحيد اقامه كند چيزى جز ره‏توشه ذهنى و مفهومى نيست. حتى برهان «صديقين»(2) كه حكيم متألّه آن را اقامه مى‏كند، تا آن هنگام كه در فضاى علم حصولى است با مفهوم مأنوس است. چنين متفكرى همواره به سراغ معلوم مى‏رود ولى علم نصيب او مى‏شود و هرگز به معلوم بار نمى‏يابد؛ مانند كودكى كه تصوير درختى را در آينه مى‏بيند، به طرف ميوه آن دست دراز مى‏كند اما جز شِماى ميوه نصيبش نمى‏شود.

 صدر و ساقه زندگى حكيم و متكلم را مفهوم تأمين مى‏كند، لذا حيات ايشان حداكثر يا عابدانه است يا زاهدانه، و يا تلفيقى از اين دو. آن دو هرگز طعم حيات عارفانه را نمى‏چشند، همين‏طور هم صاحب‏نظران رشته‏هاى ديگر. ولى اگر كسى معلوم را خواست و در منطقه عرفان پاى نهاد و توحيد شهودى نصيب او شد آن‏گاه حيات وى، چون جانش، عارفانه است. عارف مى‏كوشد تا آغاز و انجام جهان را ببيند و به سراغ معلوم برود، و آن را مى‏يابد.

 شعاع ديد على (ع)

 ثمره حيات عارفانه را بايد در هويت علوى جُست. على (ع) خود را برترين عرفا معرفى مى‏كند و درباره آغاز و انجام جهان، ديدى عرفانى دارد. آن كس كه مبدأَ و معاد عالم و بين اين دو، يعنى وحى و نبوت، را عارفانه شناخت، مصداق «يوءمن بالشهادة» است نه چون ديگران كه به غيب ايمان دارند.

 معرفت شهودى على (ع) به مبدأ

على (ع) در پاسخ به پرسش ذِغْلِب درباره مبدأشناسى فرمود: «ما كنت أعبد ربّاً لم أره».(3) من آن نيستم كه با برهان به خدا ايمان بياورم، و تا او را نبينم ايمان نخواهم آورد. سپس در ذيل آن، كلامِ خود را اين‏گونه شرح مى‏كند: «لا تدركه العيون بمشاهدة العيان، ولكن تدركه القلوب بحقائق الايمان».(4) من خدا را به چشم جان ديدم، نه با بَصَر.

 چشمان را ببندم يا بگشايم و يا اينكه حتى به خواب روم، باز او را مى‏بينم! آن‏گاه مى‏فرمايد: «فهم و الجنة كمن قد رآها فهم فيها منعمون، و هم و النار كمن قد رآها، فهم فيها معذّبون»(5)، و اين عبارت مربوط به شاگردان آن حضرت است كه به مقام «كأنّ» رسيده‏اند و آن كه از مقام «كأنّ» ترقى كرده و به مقام «أنّ» رسيده باشد، مانند خود حضرت، تحقيقاً مى‏بيند.

 باز فرمود: «لو كشف الغطاء ما ازددت يقيناً»(6) (اگر پرده‏ها كنار رود، بر يقين من چيزى افزوده نمى‏شود). چه آنكه ايمان او به معاد از سنخ ايمان به شهادت بود:

 خود هنر آن دان كه ديد آتش عيان
نه گپِ دلّ على النار الدخان

 حكيم و متكلم گپ مى‏زنند و فى‏المثل دليل مفهومى مى‏آورند كه بهشت و جهنّم حق است، ولى هنر آن است كه انسان خود آتش را ببيند نه اينكه از راه دود به آن پى بَرَد.

 آن كس كه در يقينْش نگنجد زيادتى
صد بار اگر ز پيش برافتد غطا، على است

 معرفت شهودى على (ع) به معاد

 على (ع) درباره معادشناسى مى‏فرمايد: «نظرت في الملكوت بإذن ربي فما غاب عني ما كان قبلي و لا ما يأتي بعدي»(7) (به اجازه پروردگارم در ملكوت نگريستم، چيزى از من نهان نشد، نه در گذشته دور و نه در آينده)، و كسى جز على (ع) بر چنين داعيه‏يى جرأت نكرد كه: «سلوني قبل أن تفقدوني، فلأنا بطرق السماء أعلم مني بطرق الأرض»(8) (از من سوءال كنيد پيش از آنكه مرا نيابيد، چه من به راه‏هاى آسمان داناترم تا به طرق زمين) و هر كه جز او چنين گفت، رسوا شد.

 او با كجا مرتبط است كه فرمود: من صاحب بصرم نه صاحب نظر، من ديدم نه آنكه فهميدم! «ما شككتُ في الحق مذ أُريتُه!»(9) (از لحظه‏يى كه معلم غيبى‏ام، ذات اقدس اله، حقايق را به من نمود هيچ‏گاه شك نكردم).

 انسان به جايى مى‏رسد كه چيزى جز حق در آنجا نيست، پس ترديد معنا ندارد؛ زيرا شك، ميان دو چيز باشد.

 معرفت شهودى على (ع) به وحى و نبوت

 ديدگاه على (ع) درباره آغاز و انجام جهان، روشن شد. آن حضرت در باب موضوع فى ما بين مبدأ و معاد، يعنى مسئله وحى و نبوت، در خطبه قاصعه فرمود: «أرى نور الوحى و الرسالة، و أشم ريح النبوّة»(10) (من نور وحى و رسالت را ديدم و رايحه نبوت را بوييدم)، سپس در ادامه مى‏فرمايد: رسول اكرم (ص) درباره من فرمود: «[يا على!] إنّك تسمع ما أسمع، و ترى ما أرى، إلاّ أنك لست بنبيٍّ...»(11) [اى على!] همانا تو آنچه را كه من مى‏شنوم، مى‏شنوى و آنچه را كه مى‏بينم، مى‏بينى، با اين تفاوت كه تو پيغمبر نيستى).

 على (ع) عارفانه زندگى مى‏كند، نور وحى را مى‏بيند و بوى رسالت را استشمام مى‏نمايد و همان‏گونه كه رسول اكرم (ص) به قرآن و نبوت و رسالت خود ايمان شهودى دارد، ايمان او نيز به ولايت و امامت خويش، همچون ايمانش به توحيد و معاد، شهودى است نه از گونه ايمان به غيب

على (ع) در كلام رسول اكرم (ص)

مدح نبوى از عنصر علوى، از حدود قرآن كريم تجاوز نمى‏كند و نبى اكرم (ص)، على (ع) را در محدوده «قل هو اللّه أحد» ارزيابى، و چنين مى‏فرمايد: يا على! تو چون «قل هو اللّه أحد» هستى كه اگر كسى آن را يك‏بار بخواند ثواب يك‏سوم قرآن، و اگر دو بار بخواند ثواب دوسوم آن، و اگر سه بار بخواند ثواب كل آن را مى‏برد. يا على! اگر كسى تو را با قلب دوست بدارد مانند آن است كه يك‏سوم قرآن را خوانده باشد و اگر، افزون بر محبت قلبى، با زبان هم از تو سخن بگويد و تو را يارى كند گويى دوسوم قرآن را تلاوت كرده، و اگر با قلب مِهرت را بپذيرد و با زبان از ولايتت حمايت كند و با اعضا و جوارح در راهت قدم بردارد، گويى كه تمام قرآن را خوانده است.(12)

على (ع) درباره خود مى‏فرمايد: «ما للّه نباء أعظم منّي»(13) (براى خداوند خبرى در عالم مهم‏تر از ولايت من نيست). نيز فرموده است: «ما للّه آية اكبر منّي»(14) (براى خداوند آيت كبرايى غير از من نيست).

ابن ابى‏الحديد مى‏گويد: تاريخ قبل از توفان نوح را در دست نداريم ولى پس از توفان، اطمينان دارم مردى به عظمت و شجاعت على (ع) نيامده است!(15) و البته چنين باشد آن كه قدرت، عزت و عظمت مطلقه را مى‏بيند و «للّه جنود السموات و الارض»(16) و «ما يعلم جنود ربك إلاّ هو»(17) مشهود او است، از كسى هراسى ندارد.

تفاوت عادل و عارف

بين انسان عادل كه مى‏توان به او اقتدا كرد با فرد عارف فرق است؛ عادل در فضاى درون بين عقل و نفس، عقل را غالب مى‏كند و در جهاد اوسط پيروز مى‏شود، و آنجا كه عقل كارآمد شد، نفس را رام كرد و «هى نفسي أروضها بالتقوى»(18) را پشت سر گذاشت و عاقل گرديد؛ عاقلى كه «ما عبد به الرحمان و اكتسب به الجنان»(19) در كف او است، عادل است و جهاد اوسط را هم پشت سر گذاشته است. بعد از آن مرحله كه جنگ بين قلب و عقل است جهاد اكبر آغاز مى‏شود. پس قلب به عقل مى‏گويد: تو معارف را مى‏فهمى، ولى من مى‏خواهم آنها راببينم. تو به دنبال علم هستى، اما من به دنبال معلوم. و تو با برهان سخن مى‏گويى، در حالى كه من به دنبال وجدانم. يعنى آنجا درگيرى بين عقل و قلب و حكمت و عرفان است، و امير موءمنان على (ع) در آن بخش قرار دارد. زاهدى كه خليفه مسلمين است و بيش از يك پيراهن ندارد ــ كه آن را هم به‏تازگى شسته و به تن كرده است تا آنجا كه به هنگام قرائت خطبه، براى خشك كردن، آن را حركت مى‏دهد(20) ــ البته براى او اين امر مهم نيست، چون دلش جاى ديگر است و دنيا را ترك فرمود ولى نه براى رسيدن به آخرت! خلاصه اينكه عارفِ متوسط، از عقل مى‏رهد تا به دل برسد و عارف كامل، از دل مى‏رهد تا به دلدار وصل شود.

تفاوت عارف و زاهد

كسى كه دنيا را براى رسيدن به آخرت ترك مى‏كند، به تعبير مرحوم بوعلى، «مستعيض» است نه زاهد واقعى.(21) زيرا او عوض مى‏طلبد و تاجر و سوداگر است، نه خداپرستى راستين.

زندگانى عارفانه با زندگى كسى كه نماز را براى رفتن به بهشت يا فرار از جهنّم مى‏خواند، تفاوت دارد و على (ع) را بنگريد كه درباره نماز چه‏گونه مى‏انديشد. وقتى از آن حضرت مى‏پرسند كه جمله «قد قامت الصلاة» يعنى چه؟ مى‏فرمايد: يعنى «قد حان وقت الزيارة و المناجات»!(22) وقت زيارت و مناجات فرارسيد، لحظه ملاقات با خدا پيش آمد! آنها كه حكيم يا متكلم‏اند، ضريح ربوبيت را زيارت مى‏كنند ليكن عارف وقتى از مفهوم گذشت و «از علم به عين آمد و از گوش به آغوش»، مصداق را زيارت مى‏كند.

از مناجات على (ع) نيز مى‏توان به زندگى عارفانه‏اش پى برد كه مى‏فرمايد: «هبني صبرت على حرّ نارك فكيف أصبر...»،(23) و هم او بود كه در مناجات شعبانيه فرمود: خدايا من از تو كمال انقطاع را مى‏خواهم،(24) يعنى ماسواى تو به‏گونه‏يى از من جدا شود كه نفهمم، چون آن‏قدر غرق در جمال و جلال توام كه ماسوا را به ذهن نمى‏آورم و اين همان حيات عارفانه است.

حيات عارفانه على (ع)، هم در مسائل سياسى اثر مى‏گذارد كه مى‏گويد: «و انه ليعلم أنّ محلّي منها محلّ القطب من الرحى»،(25) و هم در مسائل فرهنگى كه مى‏فرمايد: «ينحدر عني السيل، و لا يرقى إلي الطير».(26) من آن كوه بلند سيل‏زايم، همّام خود را در معرض سيل او قرار داد و سيل او را برد.

پى‏نوشت‏ها و كتابنامه:

1. آمدى، عبدالواحدبن محمد. 1339-1346 ه ش. غرر الحكم و درر الكلم. شرح جمال‏الدين محمد خوانسارى. با مقدمه و تصحيح و تعليق مير جلال‏الدين حسينى ارموى (محدث). تهران: انتشارات دانشگاه تهران. ج ؟. ص 540.

2. براى تفصيل مطلب درباره برهان «صديقين»،: صدرالدين شيرازى، محمدبن ابراهيم. 1354 ه ش. المبدأ و المعاد. با مقدمه و تصحيح جلال‏الدين آشتيانى. تهران: انجمن فلسفه ايران. ص 121.

3. كلينى، محمدبن يعقوب. ــــ . اصول كافى. ترجمه و شرح جواد مصطفوى. تهران: علميه. ج 1. ص 138؛ شريف الرضى، محمدبن حسين. ــــ . نهج البلاغه. ترجمه و شرح علينقى فيض‏الاسلام. تهران: ــــ. «خطبه 179».

4. نهج البلاغه. «خطبه 179».

5. همان. «خطبه 193».

6. مجلسى، محمدباقربن تقى. 1403 ه ق / 1983 م. بحارالانوار. بيروت: دار احياء التراث العربى. ج 40. ص 153.

7. همان. ج 26. ص 141. خداوند در قرآن (اعراف / 185) فرموده است: «او لم ينظروا فى ملكوت السموات و الارض...» (آيا اينان [در مُلك نظر مى‏كنند ولى] به ملكوت آسمان‏ها و زمين نمى‏نگرند؟).

8. نهج البلاغه. «خطبه 189».

9. همان. «خطبه 4».

10. همان. «خطبه 192».

11. همان‏جا.

12. ابن بابويه (شيخ صدوق)، ابوجعفر محمدبن على. 1348 ه ش. كتاب الخصال. صحّحه و علّق عليه على‏اكبر الغفارى. تهران: مكتبة الصدوق. ص 572. ح 1.

13. قمى، ابوالحسن على‏بن ابراهيم. 1313 ه ق. تفسير على‏بن ابراهيم قمى. طهران: ــ . ج 2. ص 401.

14. همان‏جا.

15. ابن ابى‏الحديد، عزالدين. ــــ . شرح نهج البلاغة. تحقيق محمد ابوالفضل ابراهيم. قم: موءسسة اسماعيليان للطباعة و النشر و التوزيع. ج 7. ص 301.

16. «... لشكريان آسمان‏ها و زمين از آن خدا است.» (قرآن: فتح / 4).

17. «... شمار سپاهيان پروردگارت را جز او نداند.» (قرآن: مدثر / 31).

18. «نفس خود را به تقوا خوار مى‏دارم.» (á : نهج البلاغه. «نامه 45»).

19. اصول كافى. ج 1. ص 11.

20. ثقفى، ابواسحاق ابراهيم‏بن محمد. 1354 ه ش. الغارات. به اهتمام مير جلال‏الدين حسينى (محدث). تهران: انجمن آثار ملى. ص 62؛ بحار الانوار. ج 8. ص 739.

21. ابن سينا، حسين‏بن عبداللّه. 1957-1968 م. الاشارات و التنبيهات. با شرح نصيرالدين طوسى. به تحقيق سليمان دنيا. مصر: دارالمعارف. ج 3. ص 149.

22. ابن بابويه (شيخ صدوق)، ابوجعفر محمدبن على. [1346 ه ق] التوحيد. صحّحه و علّق عليه هاشم الحسينى الطهرانى. بيروت: دارالمعرفة. ص 124.

23. «دعاى كميل».

24. قمى، حاج شيخ عباس. 1390 ه ق. مفاتيح الجنان. تهران: محمد.

25. نهج البلاغه. «خطبه 3».

26. همان‏جا.

اثرات منفی پرحرفی

شيخ طوسي در الامالي اين حديث را در اول كتاب آورده كه پيامبر صلي الله عليه واله  ميفرمايند  كه : در غيرِ ياد خدا سخن نگوئيد ؛زيرا سخن زياد در غير ياد خدا ،سبب قساوت قلب ميشود و دورترين مردم از خدا كسي است كه قساوت قلب داشته باشد.

كليني هم درج2 كافي  آورده كه امام صادق عليه السلام فرمودند:

حضرت مسيح علي نبينا واله و عليه السلام  ميقرمودند: در غير ياد خدا ،زياد سخن مگوئيد ؛زيرا كساني كه در غير ياد خدا زياد سخن ميگويند؛قسي القلب و سخت دل ميشوند گر چه خودشان ندانند.

علامه حسن زاده آملي در مجلس درس خود فرموده بودند:

يكي از دوستان ميگفت در مراقبتي كه داشتم ،مكاشفه اي روي داد به حضور حضرت رسول الله الاعظم صلي الله عليه وآله شرفياب شدم ازآن حضرت ذكر خواستم فرمودند:من به شما ذكر سكوت ميدهم

به نام خدا و با سلام

يكي از از وسائل ارتباط با حضرت بقيةالله عليه السلام اين است كه انسان عشق ومحبت آن حضرت را در دل ايجاد كد و همه روزه  دقائق يا سا عاتي  با آن حضرت به گفتگو بنشيند. اگر كسي مبتلا به عشق مجازي شده باشد ميداند كه عاشق  از همه چيز معشوقش خوشش ميايد و تمام متعلقاتش  را دوست دارد ،لباسش را ميبوسد و از ذكر نامش خرسند ميگردد. او دوست دارد كه مردم هميشه محبوبش را مدح كنند و كسي كوچكترين كذمتي از او نكند . عاشق خانۀ معشوقش ،شهر و ديار معشوقش رادوست دارد و حتي هر چه متعلق به او است...من عاشقي را ميشناختم  كه چون در نام مغشوقش حرف سين وجود داشت ،به هر نامي كه اين حرف درآن بود عشق ميورزيد ...

بنا براين اگر توئي كه معتقد به وجود مقدس حضرت بقيةالله العظم روحي له الفداء هستس،معرفتي هم از روحيات و صفات آن حضرت  ميداشتي  و سنخيتي بين تو و ان حضرت بوئ،يعني فطرت و انسانيت را ازدست نداده بودي چه ميخواستي و چه نميخواستس عاشق و دلباخته ان حضرت ميشدي و همۀ متعلقات آن وجود مقدس را دوست مي داشتي و لحظه اي از ياد او غافل نميشدي و در همه جا او را ميديدي و همه جا او را مدح ميكردي و با كساني كه به ان حضرت بي علاقه اند نمي نشستي و دائماً جلب رضايت او را ميكردي....

داستان زير را جناب سيد حسن ابطحي در كتاب جذاب ملاقات با امام زمان  عليه السلام از روي  نوار سخنراني يك ازعلما كه گويا مرحوم حلبي بودند نوشته اند كه با حذف يك جمله بقيه آن را در ادامه خواهيد ديد:

من در اين راه تجربه هائي دارم ،امشب ميخواهم يكي از آنها را حضور محترم جوانان عزيز مجلس بگويم .نه آنكه فكر كنيد من به پيرمردها بي اخلاصم ،نه اينطور نيست ،ولي جوانها  زودتر به ميدان محبت وارد ميشوند  و وقتي هم وارد شدند دو منزل يكي ميروند . آنها همان گونه كه نيروي مزاجيشان قويتر از سالخورده ها است ،نيروي روحيشان وقتي در راه محبت افتاد  سريعتر حركت ميكند .آنها از يورش به پرش و از پرش به جهش ميافتند  و زود به مقصد ميرسند  .اين است كه من دوست مي دارم ،حتي المقدور  با عزيزان جوان  بيشتر حرف بزنم .

 يك ماه رمضان در مشهد مقدس تصميم گرفتم دربارۀامام زمان عليه السلام سخن بگويم . شبهاي اول رمضان مواظب مستمعين مجلس بودم كه ببينم  پاي منبرم چه كساني  خوب به مطالب من گوش ميدهند و چه كساني  ازانها خوششان ميايد و چه كساني كسل و بي اعتناي به مطالب من هستند.

ديدم جواني پاي منبر من مي آيد  ولي شبها ي اول آن دورها نشسته بود و شبهاي ديگر نزديك و نزديكتر ميشد تاانكه از شبهاي پنجم و ششم  پاي منبر مي نشست و از همۀمستمعين زودتر ميآمد و براي خود جا ميگرفت . وقتي من منبر ميرفتم  او محو و مات ما بود. من از حضرت ولي عصر عليه السلام  حرف ميزدم  كه البته شبهاي اول مقداري علمي بود كم كم مطالب از علمي به ذوقي و از مقال به حال افتاد.

وقتي من با يكي دو كلمۀ با حال حرف زدم  ديدم ،اين جوان منقلب شد،آنچنان انقلابي  داشت كه نسبت به تمام  جمعيت ممتاز بود.

يك حال عجيبي ،كه با فرياد ،يا صاحب الزمان ميگفت و اشك ميريخت  و گاهي به خود مييچيد و معلوم بود كه او در جذبۀ مختصري افتاده است . جذبۀ او در من تاثير ميكرد،وقتي جذبۀاو در من اثر ميگذاشت  حال من بيشتر ميشد ،من هم بي دريغ اشعار عاشقانه و كلمات پر سوزي  از زبانم بيرون ميامد و مجلس منقلب مي شد . اين حالات اشتداد پيدا ميكرد ،تا آن شبها ي آخري كه من راجع به وظايف شيعه و محبت به حضرت ولي عصر عليه السلام  حرف ميزدم و ميگفتم كه بايد او را دوست بداريم و در زمان غيبت چه بكنيم .

آن جوان به خود مي پيچيد و نعرهاي سوزندۀعاشقانه اي كه از دل بلند مي شد، با فرياد يا صاحب الزمان ،يا صاحب الزمان  ميكشيد كه ما هم منقلب ميشديم . در نظرم  هست كه يك شب اين اشعار را ميخواندم :

دارندۀ جهان  مولاي انس و جان * يا صاحب الزمان ،الغوث و الامان

او مثل باران اشك ميزيخت ،مثل زن جوان مرده داد ميزد و صعقه اي كه دراويش دروغي در حلقه هاي ذكرشان ميزنند و خود را به زمين  مياندازند در اينجا حقيقت داشت.او مي سوخت و اشك ميريخت و به حال ضعف مي افتاد و مرا سخت  منقلب ميكرد

انقلاب من هم طبعاً جمعيت را منقلب ميكرد. ضمناً جمعيت  هم از اين تعداد كه در اينجا هست اگر بيشتر نبود كمتر هم نبود .

يعني تمام فضاي مسجد گوهر شاد  و چهار ايوانش پر از جمعيت بود لااقل پنج هزار نفر درآن مجلس نشسته بودند ...  از اين گوشۀ مجلس  يا صاحب الزمان ،از آن گوشۀمسجد يا صاحب الزمان  گفته ميشد  و مجلس  حال عجيبي داشت . بالاخره ماه مبارك رمضان گذشت ،منبرهاي من هم تمام شد . اما من تصميم گرفتم كه آن جوان را پيدا كنم . زيرا همان طوري  كه شما مشتري خوبتان را دوست مي داريد ما منبريها هم مستمع با حالمان را دوست ميداريم . خلاصه من به او دل بسته بودم .

آري من شيفته و فريفته و عاشق دلسوختۀ آن كسي هستم كه عقب امام زمان عليه السلام برود . من عاشق ِعاشق امام زمانم ،عاشق محب امام زمانم ،بالاخره از اين طرف و آن طرف و ازاطرافيانم سوال كردم كه آن جوان كه بود و چه شد و آدرسش كجاست؟

معلوم شد كه او نيم باب دكان عطاري در فلان محلۀ مشهد دارد ،من حركت كردم و رفتم به درهمان مغازه به سراغ اين جوان . ديدم  دكان بسته است، از همسايه  ها پرسيدم يك جواني  با اين خصوصيات در اينجا است؟ آنها جواب مثبت دادند و اسمش را به من گفتند.

گفتم : او كجاست؟ آنها به من گفتند :او بعد از ماه رمضان دو سه هفته مغازه را بازكرد ولي حالش يك طور ديگري شده بود و يك هفته است مغازه را تعطيل كرده و ما نميدانيم  او كجاست !! جوانها خوب دقت كنيد  اين سرگذشتي است كه من بلاواسطه  براي شما نقل ميكنم  بالاخره  بعد از حدود سي روز در خيابان تهران،در در مشهد كه منزل من هم همانجا بود ،وقتي از منزل بيرون آمدم اين جوان به من رسيد،اما چه جور؟ لاغر شده ،رنگش زرد و زار شده ،گونه هايش فرورفته ،فقط پوست و استخواني از او باقي مانده است !!

وقتي به من رسيد اشكش جاري شد و نام مرا ميبرد و ميگفت: خدا پدرت را بيامرزد خدا به تو طول عمر بدهد ،هي گريه ميكند و صورت و شانه هاي مرا مي بوسد. دست مرا گرفته  و با فشار ميخواست  ببوسد!!

به او گفتم :چي شده بابا جان چيه؟

او با گريه و ناله ميگفت: خدا پدرت را بيامرزد ، خدا به تو طول عمربدهد ،هي دعا ميكرد و گريه ميكرد و ميگفت:راه را به من نشان دادي ،مرا به راه انداختي ،الحمد لله و المنه به منزل رسيدم ،به مقصودم  رسيدم ،خدا باباتُ بيامرزه !!

آن وقت بنا كرد به گفتن. قصه اش را نقل كرد  و حالا گريه ميكند و مثل ابر بهار اشك ميريزد

شما توي دندۀمحبت حتي محبتهاي مجازي نيافتاده ايد  اگر در محبتهاي و عشقهاي مجازي مختصر سيري كرده بوديد  ميفهميديد من چه ميگويم،دراو يك حالي پيداه شده بود كه وقتي  اسم محبوب را ميبرد بدنش ميلرزيد.

بالاخره گفت : شما در آن شبهاي ماه رمضان  دل ما را آتش زديد  دلم از جا كنده شد. عشق به امام زمان  عليه السلام پيدا كردم . همانطور بود كه شما ميگفتيد. دل در گذشته به كلي متوجه ان حضرت نبود. اين هم كه درست نيست . كم كم دل من تكان خورد  و رفته رفته علاقه پيدا كردم كه او را ببينم . ولي در فراقش التهاب و اشتعال قلبي در سينه ام پيدا شد ،بطوري كه شبهاي آخر ،وقتي  يا صاحب الزمان  ميگفتم  بدنم ميلرزيد! دلم نميخواست بخوابم ! دلم نم خواست چيزي بخورم ،فقط دلم ميخواست  بگويم  يا صاحب الزمان  و بروم دنبالش تا او را پيدا كنم .

وقتي ماه رمضان تمام شد رفتم  تا مغازه را باز كنم  ديدم دل به كسب و كارندارم!  دلم فقط به يك نقطه متوجه است و از غير او منصرف است دلم مي خواهد  دلدار را ببينم ! با كسب و كار ،كاري ندارم  دلم ميخواهد  محبوبم را ببينم  به زندگي  علاقه ندارم ،به خوراك  و پوشاك علاقه ندارم  ديگر دلم  نمي خواهد با مشتري  حرف بزنم ديگر دلم نميخواهد در مغازه بنشينم ! دلم ميخواهد  اين طرف و ان طرف بروم تا به محبوب ماه پيكر برسم  از دكان دست برداشتم  و آن را بستم و رفتم  به دامن كوه ،كوهسنگي

(اين كوهي است كه در مقابل قبلۀ مشهد  واقع شده و آن وقت نيم فرسخ با مشهد فاصله داشت  ولي حالا جزء شهر مشهد شده است)

آن زمان بيابان بود ،من رفتم درآن بيابان ،روزها در آفتاب و شبها در مهتاب  هي داد ميزدم كه محبوبم كجائي؟

عزيزدلم كجائي؟

آقاي مهربانم كجائي؟

« ليت شعري  اين استقرت بك النوي (به همين مضامين)عزيز عليَ ان اري الخلق و لاتري»

آن بلبل مستيم كه دور از گل رويت

اين گلشن نيلوفري آمد قفس ما ....

(اقا جان ، عزيز دل ) هي ناله كردم

(اينجا اشك ميريخت و گاهي هم دستهايش را ميگذاشت روي شانۀ  من سرش را ميگذاشت  روي دوش من )

ميگفت :آنجا گريه كردم ،سوختم ،آنجا زار زدم .

خدا پدرت را بيامرزد،عاقبت روي آتش دلم آب وصال ريختند،عاقبت محبوبم را ديدم ،عاقبت سر به پايش نهادم،(آن وقت شروع كرد به گفتن چيزهائي كه من نمي توانم بگويم ،نبايد هم بگويم )

وقتي گريه هايش را تمام كرد ديدم صورت مرا بوسيد و گفت: خداحافظ ...  

من يك هفتۀ ديگر بيشتر زنده نيستم ! گفتم چرا؟ گفت: به مطلبم رسيدم! به مقصودم  رسيدم  صورتم به پاي يار و دلدارم نهاده شد. ترسيدم كه بيشتر در دنيا بمانم اين قلب روشن من باز تاريك شود. اين روح پاك ،دوباره آلود شود لذا درخواست مرگ كردم ،اقا پذيرفتند

خدا حافظت ،ما رفتيم  تو را به خدا سپرديم  مرا دعا كرد و آن جوان پس از شش يا هفت روز ديگر از دنيا رفت .

حالا جوانها ،شما نااميد نباشيد، او با شما فرقي نداشت،او با امام زمان عليه السلام  قوم و خويشي نداشت كه شماها بيگانه باشيد . دل پاك ميخواهند،دا بدهيد ببينيد به شما توجه ميكنند يانه.

 بنماي رخ ،كه خلقي  واله شوند و حيران

مولا جان ،آقا جان ،بگشاي لب ،كه فرياد از مرد و زن برآيد ...

(قربان لبهايت بروم)

بيا سخن بگو با جوانهاي ما ،كه گوش ميدهند به كلامت ،يابن العسكري از زبان هر كه عاشق است ميگويم :

از حسرت دهانت،جانها به لب رسيده * كي درد دردمندان ،ازآن دهان برآيد

بگشاي تربت ما ،بعد از وفات وبنگر* كزآتش فراقت ،دود از كفن برآيد 

 خدايا به محبت ذاتيت  به خاتم الانبيا عشق و محبت و شوق امام زمان را در دل تمام اين جمعيت امشب قرار بده .الهنا به حبيبت خاتم الانبيا دل  اين جمعيت از مرد و زن،عالم و عامي  بچه و بزرگ از محبت وعشق به امام زمان عليه السلام  مملو و سرشار فرما

پايان آنچه از منبر نقل شده

منبع: كتاب ملاقات با امام زمان البته خودم هم از بزرگي همين داستان را شنيدم  و او نقل ميكرد ان واعظ مرحوم حلبي از دلسوختگان حضرت مهدی صلوات الله علیه  بوده است

به نام حضرت دوست و با سلام

ميلاد مسعود پيشواي رو سفيدان عالم ، درب ورود به شهرعلم پيامبر صلي الله عليه و اله ،همو كه فرمود «سَلوني قبل ان تفقدوني» آن يگانه مرد عرصه معرفت كه فرمود «لو كشف الغطا لم ازددت ايمانا» يعني امير المومنين عليه السلام را به امام زمان عليه السلام و همه دوست داران آن حضرت تبريك و تهنيت عرض ميكنم.احاديث ذيل از زبان پيغمبر درمدح اوست كه اهل سنت نقل كرده اند.

«حق علي عليه السلام علي كل مسلم حق الوالد علي الولده»

حق علي عليه السلام بر هر مسلماني مانند حق پدر بر فرزند خويش است منابع:فرائد السمطين ج1 ص 296 ،الفصول المائة ج 3 ص 153

«علي خَير البَشر مَن شك فيه فقد كفر » علي عليه السلام  بهترين بشر است هر كه در اين مطلب شك كند  پس به تحقيق كافر شده

 منابع:كنز العمال  ج6ص 159 و كنوز الحقايق ص98 و الفردوس ج3 ص62

«علي بن ابي طالب اميني  غداً في القيامة، و صاحب رايتي في القيامة،علي مفتاح خزائن رحمة الله» علي عليه السلام در روز قيامت  امين من و صاحب پرچم  من است  علي كليد گنجهاي رحمت خداوند است.منابع:فرائد السمطين ج1 ص144 و فصول الماةج3 ص 359

«يا علي لو انّ عبدا عبد الله مثل ما قام نوح في قومه و كان له مثل  جبل احد ذهبا ،فانفقه في سبيل الله  و مدّ‌ في عمره  حتي  حج الف عام علي قدميه ثم قتل بين الصفا و المروة مظلوماً  ثم لم يوالك  يا علي لم يشمّ رائحةالجنة و لم يدخلها»

يا علي  اگر بنده اي  خدا را عبادت كند  به اندازهاي كه نوح در ميان قومش  تيلبغ كرد  و به اندازۀ كوه احد صلا داشته باشد و در راه خدا آن را انفاق كند  و آنقدر  عمرش طولاني شود  كه هزار  سال با پاي پياده  حج بجا اورد  پس از آن  بين صفا و مروه مظلومانه  كشته شود  و ولايت تورا نداشته  باشد  اي علي جان  بوي بهشت  به مشامش نخواهد رسيد

منابع: نزهةالمجالس ج2 ص 207،فردوس ديلمي ج2 ص 142و الفصول المائة ج 3 ص296

چو در اين آسمان قدري پريدم

نگه کردم به هر چيزي رسيدم

تعجب کردم از آني که ديدم

که از هر ذره اي اين را شنيدم

تمام لذت عمرم همين است

که مولايم اميرالمومنين است

*****

ز مهر او سرشت من ، جمال او بهشت من

هم اندر روضه ي رضوان علي گويم علي جويم

 بزودي جواب عزيزاني را كه در بخش نظرات سوال كرده بودند

را زير همان نظرات خواهم نوشت